???? ???? ???????

شَریعت در معنای آنچه خدا متعال برای بندگان خویش وضع و اوضاع و تشریع نموده است، است. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و ضابطه الهی نیز گفته می‌شود.
«شریعت» در لغت به معنای درگاه و سردر ورودی (= عتبه) و نیز به معنای آبشخور و جایگاهی که سوای طناب از آن آب نوشیده میگردد «آیتم الماء الّذی یستقی منه بلا رِشاء» آمده میباشد و به گروه مسائل فقهی اعمّ پک پذیرایی ترحیم مشهد از عقاید و خلق و احکام نیز «شریعت» گفته می گردد از این جهت که مایه حیات و عصمت عده ای میباشد که آن را بپیمایند و سلوکی هماهنگ با آن داشته باشند. منظور از «شریعت» در آیه ۱۸ سوره جاثیه نیز همین معنی است: (ثُمَّ جَعَلْنَاکَ عَلَی شَرِیعَة مِّنَ الاَْمْرِ). البتّه در اصطلاح فقها و کتاب ها شرعی و تعبیراتی نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن عزم می‌گردد که در‌این‌حالت‌ تماما مرادف با معنای اصطلاحی «فقه» میباشد.
نسبت شریعت با آیین
شریعت از لحاظ مفهومی اخص از آیین میباشد؛ چون شریعت عبارت میباشد از رویه و روشی خاص برای امتی یا این که پیامبری؛ در حالی که آیین عبارت میباشد از طریق عام الهی نسبت به کلیه امتها؛ از این رو، شریعت قابل نسخه ها میباشد؛ لیکن آئین بدین مفهوم نسخه ها پذیر وجود ندارد .
مفهوم شارع
شارع به معنای حال و روز و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیر و تفسیر کننده آن، رسول اعظم صلّی اللّه علیه و آله میباشد.
شَریعت در معنای آنچه خدا متعال برای بندگان خویش اوضاع و تشریع نموده است، است. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و ضابطه الهی نیز گفته می‌گردد.
«شریعت» در لغت به معنای درگاه و سردر ورودی (= عتبه) و نیز به معنای آبشخور و جایگاهی که فارغ از طناب از آن آب نوشیده می گردد «آیتم الماء الّذی یستقی منه بلا رِشاء» آمده میباشد و به دسته مسائل فقهی اعمّ از عقاید و خوی و احکام نیز «شریعت» گفته میگردد از این جهت که مایه حیات و عصمت افرادی میباشد که آن را بپیمایند و سلوکی هماهنگ با آن داشته باشند. منظور از «شریعت» در آیه ۱۸ سوره جاثیه نیز همین معنی میباشد: (ثُمَّ جَعَلْنَاکَ عَلَی شَرِیعَة مِّنَ الاَْمْرِ). البتّه در اصطلاح فقها و کتاب ها دینی و تعبیراتی نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن عزم می گردد که در‌این حالت به طور کامل مرادف با معنای اصطلاحی «فقه» میباشد.
شریعت از لحاظ مفهومی اخص از آیین میباشد؛ چون شریعت عبارت میباشد از روش و روشی خاص برای امتی یا این که پیامبری؛ در حالی که آیین عبارت میباشد از طریق عام الهی نسبت به همگی امتها؛ از این رو، شریعت قابل نسخه ها میباشد؛ لیکن آیین بدین مضمون‌ نسخه ها پذیر وجود ندارد .
شارع به معنای احوال و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیروتفسیر کننده آن، فرستاده اعظم صلّی اللّه علیه و آله میباشد.
کتاب آفریدگار (قرآن) و سنّت دو منبع اساسی شریعت اند که مجتهدان برای خریدن احکام و تکالیف فقاهتی به آن دو بازگشت می نمایند.
از طریقه فقهای شیعه احکام و تکالیفی که پروردگار متعال مقرر کرده، تابع مصالح و مفاسد میباشد؛ به این مضمون‌ که خدا بدانچه مصلحت بندگان در آن بوده فرمان کرده و از آنچه برای آنها مفسده داشته نهی نموده است.
خدا متعال شریعت را آسوده و سهل وآسان قرار داده میباشد. قرآن کریم و مهربان با بیان ها گوناگون به‌این مقاله تصریح نموده است. در آیه ای می‌فرماید:{لایُکَلِّفُ اللّه ُ نَفْساً إلاّ وُسْعَه}؛ آفریدگار هیچ کس را تکلیف نمی نماید مگر به قدر توان وی» و در آیه ای دیگر آمده میباشد:{وَما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ}؛ و در آئین (در رده تکلیف) بر شما رنج و سختی ننهاده میباشد». و در آیه ای دیگر معبود بعداز ذکر این حکم که در شکل دسترس نداشتن به آب با خاک تمیز گروهّم نمایید، میفرماید: {مایُرِیدُ اللّه ُ لِیَجْعَلَ عَلَیْکُم مِن حَرَجٍ}؛ آفریدگار نمی‌خواهد هیچ سیرتکامل رنج برای شما قرار دهد». از این رو، آفریدگار متعال هم در منزلت جعل و تشریعِ حکم، حکمی حرجی و رنج زا احوال نکرده و هم در شرایطی‌که که بر تاثیر پیدایی حالت و عوارضی، حکمی برای مکلّف حرجی و دارنده سختی باشد، آن حکم را از او برداشته و او‌را از آن معاف داشته میباشد.

شَریعت در معنای آنچه خدا متعال برای بندگان خویش وضع و اوضاع و تشریع نموده است، است. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و ضابطه الهی نیز گفته می‌شود.
«شریعت» در لغت به معنای درگاه و سردر ورودی (= عتبه) و نیز به معنای آبشخور و جایگاهی که سوای طناب از آن آب نوشیده میگردد «آیتم الماء الّذی یستقی منه بلا رِشاء» آمده میباشد و به گروه مسائل فقهی اعمّ پک پذیرایی ترحیم مشهد از عقاید و خلق و احکام نیز «شریعت» گفته می گردد از این جهت که مایه حیات و عصمت عده ای میباشد که آن را بپیمایند و سلوکی هماهنگ با آن داشته باشند. منظور از «شریعت» در آیه ۱۸ سوره جاثیه نیز همین معنی است: (ثُمَّ جَعَلْنَاکَ عَلَی شَرِیعَة مِّنَ الاَْمْرِ). البتّه در اصطلاح فقها و کتاب ها شرعی و تعبیراتی نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن عزم می‌گردد که در‌این‌حالت‌ تماما مرادف با معنای اصطلاحی «فقه» میباشد.
نسبت شریعت با آیین
شریعت از لحاظ مفهومی اخص از آیین میباشد؛ چون شریعت عبارت میباشد از رویه و روشی خاص برای امتی یا این که پیامبری؛ در حالی که آیین عبارت میباشد از طریق عام الهی نسبت به کلیه امتها؛ از این رو، شریعت قابل نسخه ها میباشد؛ لیکن آئین بدین مفهوم نسخه ها پذیر وجود ندارد .
مفهوم شارع
شارع به معنای حال و روز و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیر و تفسیر کننده آن، رسول اعظم صلّی اللّه علیه و آله میباشد.
شَریعت در معنای آنچه خدا متعال برای بندگان خویش اوضاع و تشریع نموده است، است. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و ضابطه الهی نیز گفته می‌گردد.
«شریعت» در لغت به معنای درگاه و سردر ورودی (= عتبه) و نیز به معنای آبشخور و جایگاهی که فارغ از طناب از آن آب نوشیده می گردد «آیتم الماء الّذی یستقی منه بلا رِشاء» آمده میباشد و به دسته مسائل فقهی اعمّ از عقاید و خوی و احکام نیز «شریعت» گفته میگردد از این جهت که مایه حیات و عصمت افرادی میباشد که آن را بپیمایند و سلوکی هماهنگ با آن داشته باشند. منظور از «شریعت» در آیه ۱۸ سوره جاثیه نیز همین معنی میباشد: (ثُمَّ جَعَلْنَاکَ عَلَی شَرِیعَة مِّنَ الاَْمْرِ). البتّه در اصطلاح فقها و کتاب ها دینی و تعبیراتی نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن عزم می گردد که در‌این حالت به طور کامل مرادف با معنای اصطلاحی «فقه» میباشد.
شریعت از لحاظ مفهومی اخص از آیین میباشد؛ چون شریعت عبارت میباشد از روش و روشی خاص برای امتی یا این که پیامبری؛ در حالی که آیین عبارت میباشد از طریق عام الهی نسبت به همگی امتها؛ از این رو، شریعت قابل نسخه ها میباشد؛ لیکن آیین بدین مضمون‌ نسخه ها پذیر وجود ندارد .
شارع به معنای احوال و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیروتفسیر کننده آن، فرستاده اعظم صلّی اللّه علیه و آله میباشد.
کتاب آفریدگار (قرآن) و سنّت دو منبع اساسی شریعت اند که مجتهدان برای خریدن احکام و تکالیف فقاهتی به آن دو بازگشت می نمایند.
از طریقه فقهای شیعه احکام و تکالیفی که پروردگار متعال مقرر کرده، تابع مصالح و مفاسد میباشد؛ به این مضمون‌ که خدا بدانچه مصلحت بندگان در آن بوده فرمان کرده و از آنچه برای آنها مفسده داشته نهی نموده است.
خدا متعال شریعت را آسوده و سهل وآسان قرار داده میباشد. قرآن کریم و مهربان با بیان ها گوناگون به‌این مقاله تصریح نموده است. در آیه ای می‌فرماید:{لایُکَلِّفُ اللّه ُ نَفْساً إلاّ وُسْعَه}؛ آفریدگار هیچ کس را تکلیف نمی نماید مگر به قدر توان وی» و در آیه ای دیگر آمده میباشد:{وَما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ}؛ و در آئین (در رده تکلیف) بر شما رنج و سختی ننهاده میباشد». و در آیه ای دیگر معبود بعداز ذکر این حکم که در شکل دسترس نداشتن به آب با خاک تمیز گروهّم نمایید، میفرماید: {مایُرِیدُ اللّه ُ لِیَجْعَلَ عَلَیْکُم مِن حَرَجٍ}؛ آفریدگار نمی‌خواهد هیچ سیرتکامل رنج برای شما قرار دهد». از این رو، آفریدگار متعال هم در منزلت جعل و تشریعِ حکم، حکمی حرجی و رنج زا احوال نکرده و هم در شرایطی‌که که بر تاثیر پیدایی حالت و عوارضی، حکمی برای مکلّف حرجی و دارنده سختی باشد، آن حکم را از او برداشته و او‌را از آن معاف داشته میباشد.