???? ???? ???????

بنای یادبود مقبره الشعرای تبریز این روز ها با آن سازه منحصر به فرد و تماشایی‌اش، یکی‌از نمادهای فرهنگی شهر تبریز محسوب می شود. برای بازدید از این مقبره باید رویه محله تاریخی سُرخاب در قلب شهر تبریز را پیش بگیرید. بقاع الشعرا آرامگاه شاعران معنی می دهد و پک پذیرایی ترحیم مشهد در قبل بخشی از آرامستان محله سرخاب محسوب می شد. گورستانی که از 800 سال پیش تا به امروز بیش تر از 400 شاعر، عارف و نویسنده را در خود جای داده و مدفن بشر های بزرگی شده است. معروفترین شاعر خفته در این حرم استاد شهریار می‌باشد که در سال 1367 جسم او در این مکان آرام گرفت. از دیگر شخصیت های مهمی که در مقبره الشعرا به خاک امانت شده اند می توان به حکیم اسدی توسی، قطران تبریزی، خاقانی شروانی، همام تبریزی، ظهیرالدین فارابی، لسانی شیرازی و ... اشاره کرد. این بقعه در نزدیکی بناها و مقابر دارای شهرت و تاریخی مانند ربع رشیدی، بقعه سید حمزه، مسجد مالک الامر، خانه و موزه قاجار و .... قرار گرفته است. به گفته کارشناسان این مقبره تیم ای غنی از تاریخ ادبیات ایران می باشد که گستره جغرافیایی آن حتا از مرزهای کشورمان نیز فراتر می رود. بنا به داستان هایی بیش از 320 شاعر و عارف، و بنا به گفته ای دیگر بیش از 400 تن درین بقاع الشعرا دفن می باشند. افراد نامداری از سرزمین ها و شهرهای متفاوت که در کنار هم باعث غنای فرهنگی و هنری تبریز قدیم و همبستگی و افتخار تبریز جدید شده اند. در‌این قسمت کوشش داریم تا شمارا با تعدادی از مشهورترین شاعران و ادیبانی که برای ابد در‌این گورستان خوابیده اند بیشتر آشنا کنیم. ولی اسامی همه آن ها معلوم نیست، از طرفی دیگر صحبت در زمینه‌ی آحاد این شاعران نیز در شکیبایی این نوشته ی علمی نمی گنجد. اگر دوست دارید تا به فهرست بلند شاعران دفن شده در این مکان دسترسی داشته باشید می توانید از این لینک پی دی اف کمک بگیرید. محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در کنار خاقانی از مشهورترین شعرای دفن شده در حرم الشعراست. او در سال 1325 ه.ق (1285 ه.ش) در شهر تبریز چشم به جهان گشود و در جوانی برای ادامه تحصیل به تهران رفت. در زمان ورود به پایتخت با استاد ابوالحسن صبا آشنا شد و نواختن سه تار و مشق ردیف های سازی موسیقی ایرانی را از او خیال گرفت. او هم زمان با تحصیل در دالفنون تحصیلات علوم فقاهتی خود را پیگیری کرد و در سال 1303 وارد مدرسه طب شد. در سال های حضور در تهران شهریار شعر فارسی و آذری را با مهارت می سرود و به تدریج به فیس شناخته شده ای در حوزه شعر و شاعری کشور‌ایران بدل می شد. او در فاصله سال های 1329 تا 1330 ه.ش اثر جاودانه خود حیدر بابایه سلام را رفتار کرد. این اثر یکی از شاهکارهای ادبیات ترکی آذربایجانی به شمار می رود و در آن از اصالت و زیبایی ها شهر و دیار خود خیال کرده است. وی در سال 1332 به تبریز بازمی گردد و تحصیل در علم پزشکی را به دلیل شکست عشقی رها می کند. در امسال با یک کدام از خاندان خود وصلت می کند و از این وصلت صاحب سه فرزند می گردد. در سال های دهه 40 شهریار به نقط ی اوج شهرت خود رسیده بود، یک سوم قرآن را به خط زیبای نسخ خطاطی کرد و دیوان اشعار فارسی و ترکی آن چند بار چاپ و بلافاصله معدود شد. کتاب ارزنده سهندیه را در سال های اقامت خود در تبریز می سراید و در سال 1354 همسرش را از دست می دهد. وی پس از یک بعد از ظهر بیماری در سال 1367 در درمان‌گاه مهر تهران بستری شده و از عالم می رود. بنا به وصیت خود در بقعه الشعرای تبریز دفن می گردد.

بنای یادبود مقبره الشعرای تبریز این روز ها با آن سازه منحصر به فرد و تماشایی‌اش، یکی‌از نمادهای فرهنگی شهر تبریز محسوب می شود. برای بازدید از این مقبره باید رویه محله تاریخی سُرخاب در قلب شهر تبریز را پیش بگیرید. بقاع الشعرا آرامگاه شاعران معنی می دهد و پک پذیرایی ترحیم مشهد در قبل بخشی از آرامستان محله سرخاب محسوب می شد. گورستانی که از 800 سال پیش تا به امروز بیش تر از 400 شاعر، عارف و نویسنده را در خود جای داده و مدفن بشر های بزرگی شده است. معروفترین شاعر خفته در این حرم استاد شهریار می‌باشد که در سال 1367 جسم او در این مکان آرام گرفت. از دیگر شخصیت های مهمی که در مقبره الشعرا به خاک امانت شده اند می توان به حکیم اسدی توسی، قطران تبریزی، خاقانی شروانی، همام تبریزی، ظهیرالدین فارابی، لسانی شیرازی و ... اشاره کرد. این بقعه در نزدیکی بناها و مقابر دارای شهرت و تاریخی مانند ربع رشیدی، بقعه سید حمزه، مسجد مالک الامر، خانه و موزه قاجار و .... قرار گرفته است. به گفته کارشناسان این مقبره تیم ای غنی از تاریخ ادبیات ایران می باشد که گستره جغرافیایی آن حتا از مرزهای کشورمان نیز فراتر می رود. بنا به داستان هایی بیش از 320 شاعر و عارف، و بنا به گفته ای دیگر بیش از 400 تن درین بقاع الشعرا دفن می باشند. افراد نامداری از سرزمین ها و شهرهای متفاوت که در کنار هم باعث غنای فرهنگی و هنری تبریز قدیم و همبستگی و افتخار تبریز جدید شده اند. در‌این قسمت کوشش داریم تا شمارا با تعدادی از مشهورترین شاعران و ادیبانی که برای ابد در‌این گورستان خوابیده اند بیشتر آشنا کنیم. ولی اسامی همه آن ها معلوم نیست، از طرفی دیگر صحبت در زمینه‌ی آحاد این شاعران نیز در شکیبایی این نوشته ی علمی نمی گنجد. اگر دوست دارید تا به فهرست بلند شاعران دفن شده در این مکان دسترسی داشته باشید می توانید از این لینک پی دی اف کمک بگیرید. محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در کنار خاقانی از مشهورترین شعرای دفن شده در حرم الشعراست. او در سال 1325 ه.ق (1285 ه.ش) در شهر تبریز چشم به جهان گشود و در جوانی برای ادامه تحصیل به تهران رفت. در زمان ورود به پایتخت با استاد ابوالحسن صبا آشنا شد و نواختن سه تار و مشق ردیف های سازی موسیقی ایرانی را از او خیال گرفت. او هم زمان با تحصیل در دالفنون تحصیلات علوم فقاهتی خود را پیگیری کرد و در سال 1303 وارد مدرسه طب شد. در سال های حضور در تهران شهریار شعر فارسی و آذری را با مهارت می سرود و به تدریج به فیس شناخته شده ای در حوزه شعر و شاعری کشور‌ایران بدل می شد. او در فاصله سال های 1329 تا 1330 ه.ش اثر جاودانه خود حیدر بابایه سلام را رفتار کرد. این اثر یکی از شاهکارهای ادبیات ترکی آذربایجانی به شمار می رود و در آن از اصالت و زیبایی ها شهر و دیار خود خیال کرده است. وی در سال 1332 به تبریز بازمی گردد و تحصیل در علم پزشکی را به دلیل شکست عشقی رها می کند. در امسال با یک کدام از خاندان خود وصلت می کند و از این وصلت صاحب سه فرزند می گردد. در سال های دهه 40 شهریار به نقط ی اوج شهرت خود رسیده بود، یک سوم قرآن را به خط زیبای نسخ خطاطی کرد و دیوان اشعار فارسی و ترکی آن چند بار چاپ و بلافاصله معدود شد. کتاب ارزنده سهندیه را در سال های اقامت خود در تبریز می سراید و در سال 1354 همسرش را از دست می دهد. وی پس از یک بعد از ظهر بیماری در سال 1367 در درمان‌گاه مهر تهران بستری شده و از عالم می رود. بنا به وصیت خود در بقعه الشعرای تبریز دفن می گردد.