???? ???? ???????

از شخصیت‌های اصلی زمانه نا‌آگاهی و گرانقدر فامیل اوس بود. او بعد از مسافرت رسول به مدینه جزء معاندان او شد و از مدینه به مکه رفت و علیه اسلام و مسلمانها فعال بود. او محور‌گذار مسجد ضرار نیز بوده میباشد. فرزند او حنظله دارای اسم و رسم به غسیل الملائکه، از اصحاب نبی و نوه‌اش عبدالله بن حنظله، از معارضان یزید پک پذیرایی ترحیم مشهد بود.

رده اجتماعی
عبدعمرو بن صیفی، تعالی بستگان اَوس بود[۱] و در زمان نا آگاهی، رهبانیت می‌ورزید و از قیامت و آیین حنیف صحبت می‌بیان کرد و به راهب آوازه داشت.[۲] او همینطور واجدِ علمِ اهل کتاب بود.[۳] به نوشته بلاذری[۴] او سودای پیامبری در رمز داشت و بعداز گفتگویی با رسول اکرم(ص)، از سوی او گناه کار خوانده شد
ابوعامر بعد از مذاکره با فرستاده(ص) به خشم آمد و یار با ۶۵ بدن به قریش پیوست و در آنجا به تحریک مشرکان قریش و یهودیان و انصار مدینه بر ضد فرستاده پرداخت.[۶] او در غزوه بَدر با مشرکان قریش ملازمت نکرد، اما در غزوه احد اولیه کسی بود که مبارزه را استارت کرد،[۷] و حتی گودی‌هایی بر راز راه و روش مسلمانها حفر کرد که از قضا یکی مشرکان که قصد کشتن رسول(ص) را داشت، در یکی آن ها زمین‌خورد و مسلمان‌ها اورا به قتل رساندند.[۸]

اقامت در شام
ابوعامر بعداز فتح مکه به طائف گریخت و بعداز مسلمان شدن عموم طائف، آخر و عاقبت به شام رفت. ظاهراً در آنجا بود که او به پندار عده سلاح و سپاه برای حمله به مدینه زمین‌خورد، البته در به عبارتی جا، در سال نهم یا این که دهم هجری از عالم رفت.[۹]

مسجد دارای اسم و رسم به مسجد ضرار که طبق آیه ۱۰۷ سوره توبه، رسول اکرم(ص) مأمور تخریب آن شد، به تحریک ابوعامر درست شده بود تا بعد از برد بر نبی اکرم(ص)، او در آنجا سخنرانی نماید. مبتنی بر منابع، خواسته قرآن از عبارت «وَ اِرصاداً لِمَنْ حارَبَ اللّهَ و رَسولَهُ» درین آیه، ابوعامر بوده میباشد. به نوشته مقریزی، ابوعامر مصمم بود قبر آمنه، مامان رسول اکرم(ص) را بشکافد، ولی چیره بدین شغل نشد
پانویس
مقریزی، امتاع الاسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۱۳۲.
ابن اثیر، اسد الغابة، انتشارات اسماعیلیان، ج۲، ص۵۹.
ابن شبّه نمیری، تاریخ المدینة المنورة، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۵۳.
بلاذری، انساب الاشراف، دمشق، ج۱، ص۳۴۹.
ابن هشام، السیرة النبویة، ۱۳۸۳ق، ج۲، ص۴۲۳-۴۲۴؛ ابن اثیر، الکامل، بیروت، ج۲، ص۱۵۰.
مقریزی، امتاع الاسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۱۳۲.
واقدی، المغازی، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۲۲۳.
واقدی، المغازی، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۲۵۲.
ابن هشام، السیرة النبویة، ۱۳۸۳ق، ج۲، ص۴۲۴؛ طبری، سلسله۱، ص۱۷۴۰.
مقریزی، امتاع الاسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۱۳۲؛ همینطور نگاه فرمایید به: واقدی، المغازی، ۱۹۶۶م، ج۳، ص۱۰۷۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، دمشق، ج۱، ص۳۲۹-۳۳۰

از شخصیت‌های اصلی زمانه نا‌آگاهی و گرانقدر فامیل اوس بود. او بعد از مسافرت رسول به مدینه جزء معاندان او شد و از مدینه به مکه رفت و علیه اسلام و مسلمانها فعال بود. او محور‌گذار مسجد ضرار نیز بوده میباشد. فرزند او حنظله دارای اسم و رسم به غسیل الملائکه، از اصحاب نبی و نوه‌اش عبدالله بن حنظله، از معارضان یزید پک پذیرایی ترحیم مشهد بود.

رده اجتماعی
عبدعمرو بن صیفی، تعالی بستگان اَوس بود[۱] و در زمان نا آگاهی، رهبانیت می‌ورزید و از قیامت و آیین حنیف صحبت می‌بیان کرد و به راهب آوازه داشت.[۲] او همینطور واجدِ علمِ اهل کتاب بود.[۳] به نوشته بلاذری[۴] او سودای پیامبری در رمز داشت و بعداز گفتگویی با رسول اکرم(ص)، از سوی او گناه کار خوانده شد
ابوعامر بعد از مذاکره با فرستاده(ص) به خشم آمد و یار با ۶۵ بدن به قریش پیوست و در آنجا به تحریک مشرکان قریش و یهودیان و انصار مدینه بر ضد فرستاده پرداخت.[۶] او در غزوه بَدر با مشرکان قریش ملازمت نکرد، اما در غزوه احد اولیه کسی بود که مبارزه را استارت کرد،[۷] و حتی گودی‌هایی بر راز راه و روش مسلمانها حفر کرد که از قضا یکی مشرکان که قصد کشتن رسول(ص) را داشت، در یکی آن ها زمین‌خورد و مسلمان‌ها اورا به قتل رساندند.[۸]

اقامت در شام
ابوعامر بعداز فتح مکه به طائف گریخت و بعداز مسلمان شدن عموم طائف، آخر و عاقبت به شام رفت. ظاهراً در آنجا بود که او به پندار عده سلاح و سپاه برای حمله به مدینه زمین‌خورد، البته در به عبارتی جا، در سال نهم یا این که دهم هجری از عالم رفت.[۹]

مسجد دارای اسم و رسم به مسجد ضرار که طبق آیه ۱۰۷ سوره توبه، رسول اکرم(ص) مأمور تخریب آن شد، به تحریک ابوعامر درست شده بود تا بعد از برد بر نبی اکرم(ص)، او در آنجا سخنرانی نماید. مبتنی بر منابع، خواسته قرآن از عبارت «وَ اِرصاداً لِمَنْ حارَبَ اللّهَ و رَسولَهُ» درین آیه، ابوعامر بوده میباشد. به نوشته مقریزی، ابوعامر مصمم بود قبر آمنه، مامان رسول اکرم(ص) را بشکافد، ولی چیره بدین شغل نشد
پانویس
مقریزی، امتاع الاسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۱۳۲.
ابن اثیر، اسد الغابة، انتشارات اسماعیلیان، ج۲، ص۵۹.
ابن شبّه نمیری، تاریخ المدینة المنورة، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۵۳.
بلاذری، انساب الاشراف، دمشق، ج۱، ص۳۴۹.
ابن هشام، السیرة النبویة، ۱۳۸۳ق، ج۲، ص۴۲۳-۴۲۴؛ ابن اثیر، الکامل، بیروت، ج۲، ص۱۵۰.
مقریزی، امتاع الاسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۱۳۲.
واقدی، المغازی، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۲۲۳.
واقدی، المغازی، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۲۵۲.
ابن هشام، السیرة النبویة، ۱۳۸۳ق، ج۲، ص۴۲۴؛ طبری، سلسله۱، ص۱۷۴۰.
مقریزی، امتاع الاسماع، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۱۳۲؛ همینطور نگاه فرمایید به: واقدی، المغازی، ۱۹۶۶م، ج۳، ص۱۰۷۳؛ بلاذری، انساب الاشراف، دمشق، ج۱، ص۳۲۹-۳۳۰