???? ???? ???????

شکنجه
شکنجه واردکردن آزار جسمی یا این که روحی به مجرم یا این که غیرمتهم میباشد. شکنجه حرام میباشد و این حکم از عامل حرمت آزار رسانی به کار گیری می‌گردد. فقها شکنجه را از پررنگ‌ترین مصادیق ایذاء دانسته‌اند. اما برخی از فقها با استناد به قواعد عقلی مانند قاعده نثار اهم بر اصلی قائل به مجوز شکنجه به طور محصور گردیده‌اند و اذن مجتهد جامع الشرایط را نیز دراین مورد خاص ما یحتاج پک پذیرایی ترحیم مشهد می دانند.

در تاریخ از شکنجه در جهت هدف ها سیاسی و اعتقادی مستعمل میباشد؛ نظیر شکنجه آسیه همسر فرعون و اصحاب اخدود به‌خیال ایمان به آفریدگار؛ شکنجه یاسر، سمیه و عمار به جهت تایید اسلام؛ شکنجه میثم تمّار، حُجر بن عَدی در پشتیبانی از ولایت امام علی(ع)؛ شکنجه امام موسی کاظم(ع) به فرمان هارون و شکنجه معارضان عقیده خوی قرآن کریم و مهربان به امر واثق عباسی در روزگار بنی‌عباس؛ و شکنجه تنی چند از علما و روحانیان در کشور‌ایران و عراق به جهت نزاع و مخالفت با حکومت پهلوی و حزب بعث عراق.

معنی
شکنجه آزار جسمی یا این که مشقت روحی[۱] در جهت اقرار به جرم یا این که تصاحب کردن تعهد از مجرم یا این که غیرمتهم میباشد.[۲] روضه خوان طوسی در کتاب التبیان شکنجه را درد و رنجی می داند که استمرار داشته باشد.[۳] شکنجه واژه و کلمه‌ای فارسی میباشد و در گویش عربی عذاب و تَعذیب(زَدن) مساوی واژه شکنجه نام برده میباشد.[۴] بعضی از مصادیق شکنجه در کتاب‌های شرعی پایین تیتر حیوان آزاری[۵] قابل مشاهده میباشد.

مقام و مداقه
در کتاب‌های دینی درباره شکنجه بابی جدا از هم تدوین نشده میباشد ولی در جایگاه حرمت ایذاء و آزار دیگر افراد[۶] و مُثلِه کردن[۷] و قصاص با ابزار کُند و یا این که هر رفتاری که سبب شکنجه متهم گردد[۸] و همینطور در دعوا اقرار دزد و حالت اقرار کننده (مُقِر)[۹] درباره‌ی‌های حدود و تعزیرات، قصاص و دیات به شکلی زود گذر حاوی مطالبی درین خصوص میباشد. عامل‌ی چهارگانه‌ استنباط احکام نیز بر حرمت ایذاء، اذیت و بی آبرویی آدم دلالت دارا هستند[۱۰] و فقها شکنجه را از پررنگ‌ترین مصادیق ایذاء دانسته‌اند.[۱۱]

به نظریه منتظری در کتاب مبانی دینی حكومت اسلامی شکنجه جنایتکار برای کشف داده ها (در موضوعی که از اهميت قابل توجهی بهره مند باشد نظیر مراقبت نظام اسلامی) از باب تعزیر تحت عنوان رخنه‌ واجب[یادداشت ۱] جاری ساختن می‌گردد.[۱۲] نجم‌الدين مروجى طبسى (زاده: ۱۳۳۴ش) این نظر را دارد که اجرا این تعذیب بایستی با اذن دانا جامع‌الشرائط باشد[۱۳] ولی علامه طهرانی از شاگردان علامه طباطبایی در کتاب ولایت عالم در حکومت اسلام ممنوعیت و حرمت شکنجه را به‌طور مطلق دانسته و در هیچ قوانینی فایده‌گیری از اینگونه طرز‌ای را روا ندانسته و آن را حرام میداند.[۱۴]

در قانون اساسی ضمن اصل ۳۸ که دلالت بر ممانعت شکنجه داراست، در قانون ها موضوعه به عنوان مثال ماده ۵۷۸ ضابطه مجازات اسلامی ضمن نهی کردن اذیت و آزار جهت دریافت کردن اقرار، برای خلاف‌کار مجازات گزینش کرده است.[۱۵]

شکنجه
شکنجه واردکردن آزار جسمی یا این که روحی به مجرم یا این که غیرمتهم میباشد. شکنجه حرام میباشد و این حکم از عامل حرمت آزار رسانی به کار گیری می‌گردد. فقها شکنجه را از پررنگ‌ترین مصادیق ایذاء دانسته‌اند. اما برخی از فقها با استناد به قواعد عقلی مانند قاعده نثار اهم بر اصلی قائل به مجوز شکنجه به طور محصور گردیده‌اند و اذن مجتهد جامع الشرایط را نیز دراین مورد خاص ما یحتاج پک پذیرایی ترحیم مشهد می دانند.

در تاریخ از شکنجه در جهت هدف ها سیاسی و اعتقادی مستعمل میباشد؛ نظیر شکنجه آسیه همسر فرعون و اصحاب اخدود به‌خیال ایمان به آفریدگار؛ شکنجه یاسر، سمیه و عمار به جهت تایید اسلام؛ شکنجه میثم تمّار، حُجر بن عَدی در پشتیبانی از ولایت امام علی(ع)؛ شکنجه امام موسی کاظم(ع) به فرمان هارون و شکنجه معارضان عقیده خوی قرآن کریم و مهربان به امر واثق عباسی در روزگار بنی‌عباس؛ و شکنجه تنی چند از علما و روحانیان در کشور‌ایران و عراق به جهت نزاع و مخالفت با حکومت پهلوی و حزب بعث عراق.

معنی
شکنجه آزار جسمی یا این که مشقت روحی[۱] در جهت اقرار به جرم یا این که تصاحب کردن تعهد از مجرم یا این که غیرمتهم میباشد.[۲] روضه خوان طوسی در کتاب التبیان شکنجه را درد و رنجی می داند که استمرار داشته باشد.[۳] شکنجه واژه و کلمه‌ای فارسی میباشد و در گویش عربی عذاب و تَعذیب(زَدن) مساوی واژه شکنجه نام برده میباشد.[۴] بعضی از مصادیق شکنجه در کتاب‌های شرعی پایین تیتر حیوان آزاری[۵] قابل مشاهده میباشد.

مقام و مداقه
در کتاب‌های دینی درباره شکنجه بابی جدا از هم تدوین نشده میباشد ولی در جایگاه حرمت ایذاء و آزار دیگر افراد[۶] و مُثلِه کردن[۷] و قصاص با ابزار کُند و یا این که هر رفتاری که سبب شکنجه متهم گردد[۸] و همینطور در دعوا اقرار دزد و حالت اقرار کننده (مُقِر)[۹] درباره‌ی‌های حدود و تعزیرات، قصاص و دیات به شکلی زود گذر حاوی مطالبی درین خصوص میباشد. عامل‌ی چهارگانه‌ استنباط احکام نیز بر حرمت ایذاء، اذیت و بی آبرویی آدم دلالت دارا هستند[۱۰] و فقها شکنجه را از پررنگ‌ترین مصادیق ایذاء دانسته‌اند.[۱۱]

به نظریه منتظری در کتاب مبانی دینی حكومت اسلامی شکنجه جنایتکار برای کشف داده ها (در موضوعی که از اهميت قابل توجهی بهره مند باشد نظیر مراقبت نظام اسلامی) از باب تعزیر تحت عنوان رخنه‌ واجب[یادداشت ۱] جاری ساختن می‌گردد.[۱۲] نجم‌الدين مروجى طبسى (زاده: ۱۳۳۴ش) این نظر را دارد که اجرا این تعذیب بایستی با اذن دانا جامع‌الشرائط باشد[۱۳] ولی علامه طهرانی از شاگردان علامه طباطبایی در کتاب ولایت عالم در حکومت اسلام ممنوعیت و حرمت شکنجه را به‌طور مطلق دانسته و در هیچ قوانینی فایده‌گیری از اینگونه طرز‌ای را روا ندانسته و آن را حرام میداند.[۱۴]

در قانون اساسی ضمن اصل ۳۸ که دلالت بر ممانعت شکنجه داراست، در قانون ها موضوعه به عنوان مثال ماده ۵۷۸ ضابطه مجازات اسلامی ضمن نهی کردن اذیت و آزار جهت دریافت کردن اقرار، برای خلاف‌کار مجازات گزینش کرده است.[۱۵]