منزلت علمی، شیوه درس دادن
مجلس درس سید حسین بروجردی کنار صحن آستانه مقدسه قم
در اذن اجتهادی که استادش آخوند خراسانی برایش صادر کرده اورا کسی دانسته که به نقط ی اوج اجتهاد مطلق نائل گشته و آحاد مناصبی را که مجتهد مطلق حائز میباشد. (مانند: فتوا دادن و قضاوت) برای وی اثبات و تاسی از اورا بر عموم واجب و مخالفت با اورا حرام پک پذیرایی ترحیم مشهد دانسته میباشد.[۲۷] [یادداشت ۱]
طریق وی در درس دادن دانش اصول، بی آلایش گویی و کوتاه کردن مطالب و اجتناب از مباحث زائد بود. وی همانند علمای سلف مثل روضه خوان اثرگذار، سید مرتضی، روضه خوان طوسی، روضه خوان طبرسی و علامه بحرالعلوم، در علم ها اسلامی دارنده جامعیت بود. در فقه طرز ای استنباطی را به شغل موفقیت. ضمن این، به تتبع و کاوش در اقوال پیشینیان و نظرها قدما در فقه (چه شیعه و چه سنی) می پرداخت.
وی در دانش رجال روشی منحصربهفرد و ابتکاری داشت. سندهای روایات کتاب کافی، تهذیب، استبصار و… را از متنها آن ها غیر وابسته کرده و با تمرکز پژوهش میکرد و این عمل دستآوردهای ارزشمندی بخش پژوهشگران میکرد.
خصوصیتهای فردی و اخلاقی
اخلاص: وی پروردگار را با تک تک وجود اعتقاد و باور کرده بود، هر وقت صحبت از سرویس ها وی به در بین میآمد، میاظهار کرد: «خلص العمل فان الناقد بصیر؛ کار خویش را خالص کن چون بازرس شغل بسیار بیناست.»[۲۸]
شوق واشتیاق به آموزش دانش: وی تا انتها قدمت لحظهای دست از استخراج دانش و معرفت برنداشت. از وی نقل میباشد که: «اینجانب از مطالعات علمی خسته نمی شوم؛ بلکه هرگاه از شغل های دیگر خسته می شوم، با مطالعات علمی خستگی خویش را رفع می کنم.»[۲۹]
سعه صدر: وی در عین اقتدار و توانگری، تملک نفس آرم داده؛ بیمهریهای معارضان خویش را با تفصیل صدر شگفتانگیزی نادیده میگرفت و از لغزشهای آن ها صرف لحاظ میکرد و این خویش یکی دست اندرکاران بسیار اساسی در سازمان یافتن سر گروهی بدون نقص و بلاعزل برای وی بود.[۳۰]
اهتمام به آئین: در واپسین روزهای عمرشان زمانی خبر دادند پرفسور موریس کارشناس قلب، از پاریس برای درمان وی به قم آمده میباشد، وی را به حضور نپذیرفتند و از ملازمان خواستند اتاق را آراسته نمایند و کتفای به وی بدهند تا محاسن خویش را آراسته نماید و زمانی به وی پهنا کردند؛ اشکالی ندارد؛ زیرا اکنون شما خیلی بهتر وجود ندارد؛ گفته بود: «اینجانب امروز پیشوای مسلمین هستم، نباید در مقابل یک بیگانه بهاین درحال حاضر باشم.»[۳۱]
کظم غیظ: آیتالله بروجردی در کارها دنیایی با خویش عهد و پیمان کرده بود، در صورتی عصبانی گردد 1سال کل روزه بگیرد و یک توشه که عصبانی شد، یکسال مجموع (به غیر از روزهای حرام) روزه گرفت.[۳۲]
آرزوی شهیدشدن: آیتالله سید محمد رضا گلپایگانی نقل مینماید: «مرحوم آیتالله بروجردی بسیار اظهار تأسف می کردند، به باعث این که با آماده شدن مسئله شهید شدن، این سود والا را شعور نکردند و به منزلت شهیدشدن نایل نشدند.»[۳۳]
پرنوربینی: مرتضی مطهری میگوید: «یکیاز مزایای پر رنگ آیتالله بروجردی که نماینده طریق فکر پرنور او بود، عشق و علاقهمندی او به تأسیس مدرسه ابتداییها و متوسطههای نو پایین لحاظ سرپرستان متدین بود که علم آموزان را هم دانش بیاموزند و هم آیین. وی دیانت عموم را در بیخبری و بیاطلاعی و بیسوادی کاوش نمی کرد؛ بلکه معتقد بود که در صورتیکه عموم فقید شوند و آئین هم بهطور درست و سنجیده به آن ها آموختن شود؛ هم فقیه خواهند شد و هم متدین. آن پاره ای که اینجانب استحضار دارم، مبالغ متعددی از وجوه و سهم امام را اذن اعطا کرد که صرف تأسیس برخی از متوسطهها خواهد شد.»[۳۴]
مؤمن واقعی:
منزلت علمی، شیوه درس دادن
مجلس درس سید حسین بروجردی کنار صحن آستانه مقدسه قم
در اذن اجتهادی که استادش آخوند خراسانی برایش صادر کرده اورا کسی دانسته که به نقط ی اوج اجتهاد مطلق نائل گشته و آحاد مناصبی را که مجتهد مطلق حائز میباشد. (مانند: فتوا دادن و قضاوت) برای وی اثبات و تاسی از اورا بر عموم واجب و مخالفت با اورا حرام پک پذیرایی ترحیم مشهد دانسته میباشد.[۲۷] [یادداشت ۱]
طریق وی در درس دادن دانش اصول، بی آلایش گویی و کوتاه کردن مطالب و اجتناب از مباحث زائد بود. وی همانند علمای سلف مثل روضه خوان اثرگذار، سید مرتضی، روضه خوان طوسی، روضه خوان طبرسی و علامه بحرالعلوم، در علم ها اسلامی دارنده جامعیت بود. در فقه طرز ای استنباطی را به شغل موفقیت. ضمن این، به تتبع و کاوش در اقوال پیشینیان و نظرها قدما در فقه (چه شیعه و چه سنی) می پرداخت.
وی در دانش رجال روشی منحصربهفرد و ابتکاری داشت. سندهای روایات کتاب کافی، تهذیب، استبصار و… را از متنها آن ها غیر وابسته کرده و با تمرکز پژوهش میکرد و این عمل دستآوردهای ارزشمندی بخش پژوهشگران میکرد.
خصوصیتهای فردی و اخلاقی
اخلاص: وی پروردگار را با تک تک وجود اعتقاد و باور کرده بود، هر وقت صحبت از سرویس ها وی به در بین میآمد، میاظهار کرد: «خلص العمل فان الناقد بصیر؛ کار خویش را خالص کن چون بازرس شغل بسیار بیناست.»[۲۸]
شوق واشتیاق به آموزش دانش: وی تا انتها قدمت لحظهای دست از استخراج دانش و معرفت برنداشت. از وی نقل میباشد که: «اینجانب از مطالعات علمی خسته نمی شوم؛ بلکه هرگاه از شغل های دیگر خسته می شوم، با مطالعات علمی خستگی خویش را رفع می کنم.»[۲۹]
سعه صدر: وی در عین اقتدار و توانگری، تملک نفس آرم داده؛ بیمهریهای معارضان خویش را با تفصیل صدر شگفتانگیزی نادیده میگرفت و از لغزشهای آن ها صرف لحاظ میکرد و این خویش یکی دست اندرکاران بسیار اساسی در سازمان یافتن سر گروهی بدون نقص و بلاعزل برای وی بود.[۳۰]
اهتمام به آئین: در واپسین روزهای عمرشان زمانی خبر دادند پرفسور موریس کارشناس قلب، از پاریس برای درمان وی به قم آمده میباشد، وی را به حضور نپذیرفتند و از ملازمان خواستند اتاق را آراسته نمایند و کتفای به وی بدهند تا محاسن خویش را آراسته نماید و زمانی به وی پهنا کردند؛ اشکالی ندارد؛ زیرا اکنون شما خیلی بهتر وجود ندارد؛ گفته بود: «اینجانب امروز پیشوای مسلمین هستم، نباید در مقابل یک بیگانه بهاین درحال حاضر باشم.»[۳۱]
کظم غیظ: آیتالله بروجردی در کارها دنیایی با خویش عهد و پیمان کرده بود، در صورتی عصبانی گردد 1سال کل روزه بگیرد و یک توشه که عصبانی شد، یکسال مجموع (به غیر از روزهای حرام) روزه گرفت.[۳۲]
آرزوی شهیدشدن: آیتالله سید محمد رضا گلپایگانی نقل مینماید: «مرحوم آیتالله بروجردی بسیار اظهار تأسف می کردند، به باعث این که با آماده شدن مسئله شهید شدن، این سود والا را شعور نکردند و به منزلت شهیدشدن نایل نشدند.»[۳۳]
پرنوربینی: مرتضی مطهری میگوید: «یکیاز مزایای پر رنگ آیتالله بروجردی که نماینده طریق فکر پرنور او بود، عشق و علاقهمندی او به تأسیس مدرسه ابتداییها و متوسطههای نو پایین لحاظ سرپرستان متدین بود که علم آموزان را هم دانش بیاموزند و هم آیین. وی دیانت عموم را در بیخبری و بیاطلاعی و بیسوادی کاوش نمی کرد؛ بلکه معتقد بود که در صورتیکه عموم فقید شوند و آئین هم بهطور درست و سنجیده به آن ها آموختن شود؛ هم فقیه خواهند شد و هم متدین. آن پاره ای که اینجانب استحضار دارم، مبالغ متعددی از وجوه و سهم امام را اذن اعطا کرد که صرف تأسیس برخی از متوسطهها خواهد شد.»[۳۴]
مؤمن واقعی:
چگونه بهترین پک پذیرایی برای مراسم ترحیم را انتخاب کنیم؟