???? ???? ???????

قیامت
برای دیگر کاربردها قیامت (عدم وضوح‌زدایی) را ملاحظه کنید.
قیامت روزی میباشد که بنابر آموزه‌های اسلام، تک تک آدم‌ها به خواست الهی برای احتساب اعمالی که در عالم جاری ساختن داده‌اند در پیشگاه الهی گردآوری میشوند. تا قبل از این روز وقایعی شگفت در زمین و عرش روی میدهد که به اشراط الساعه مشهور میباشد. قرآن و احادیث تاکید دارا‌هستند که فرصت قیامت، بر کسی جز خداوند مشخص وجود ندارد.
قیامت اتفاق‌ای میباشد که تمامی شی ها و کلیه انسانها را دربرمیگیرد و رخداد‌‏ای میباشد که برای مجموع عالم صورت میدهد و مجموع دنیا وارد مرحله تازه و حیات تازه و نظام نو می شود. برای به حساب آوردن اجرا آدم، ضمن اعمالی که به طور مُجَسَّم و عینی در پیش دیده وی جای دارد، طومار اجرا آدم که آحاد انجام بشر در آن ضبط گردیده به وی داده میشود. هر که طومار اعمالش به دست چپش داده گردد، اهل دوزخ و جهنم میباشد و آنکه طومار اعمالش به دست راستش داده می گردد، یعنی در‌ستکار بوده و اهل فردوس و رستگاری میباشد. گواهانی نیز که شاهد ایفا آدم بوده‌اند برای شهیدشدن‌دادن وجود دارا پک پذیرایی ترحیم مشهد هستند.

اجرا بشر در آن روز با پیشوایان فقاهتی(نبی اکرم(ص)، امامان و صالحان) معقول می شود و هر که ایفا و اعتقاداتش تشابه بیشتری با جاری ساختن و اعتقادات وی داشته باشد، سعادتمندتر خواهد بود.

اسم‌های قیامت
نوشته‌علمیٔ مهم: فهرست اسامی قیامت در قرآن
قیامت را اسم روز یا این که مکانی دانسته‌اند که مردگان بعد از زنده شدن در آن روز یا این که جای برای محاسبه می‌ایستند.[۱] به گفته آیت‌الله جوادی آملی، در قرآن، بیشتراز صد اسم و وصف درباره قیامت آمده که هر یک راز یا این که اسراری دارا هستند. بعضا از آنان عبارت‌اند از: یوم البعث (رستاخیز)، اتفاق، الساعة، یوم القیامة، میعاد، الیوم الآخِر (آخرت)، یوم الدین، یوم الحساب، یوم الدین، یوم الجمع، یوم الفصل (روز طلاق)، یوم الحق، یوم الخروج، یوم الموعود (روز نوید و مژده)، یوم الخلود (جاودانگی)، یوم الحسرة، یوم التغابن (روز آشکار شدن خسارت‌ها)، یوم الوعید، الحاقه (تحقق‌پیداکننده)، مرصاد (کمین‌گاه)، دار القرار (سرای استوار).[۲] به قیامت، «قیامت کبری» نیز گفته می شود، در قبال قیامت صغری یا این که به عبارتی برزخ که فورا بعداز مرگ آدم شروع میشود و تا مجال قیامت کبری ادامه داراست.[۳]

مقدمات و آرم‌های قیامت
نوشته‌ی علمیٔ مهم: آرم‌های قیامت
اتفاقاتی پیش از روز قیامت روی میدهد که به آن‌ها اَشراط الساعه نیز گفته می شود. قرآن مهربان به برخی از این آیات اشاره نموده است:

متلاشی شدن کوه‌ها[۴]
جاری شدن دریاها[۵]
ز‌لزله‌های پهناور و ویرانگر[۶]
بدون نور شدن خورشید[۷]
بدون‌نور شدن ماه[۸]
بدون نور شدن ستارگان[۹]
شکافتن عرش[۱۰]
دمیده شدن صور اسرافیل[۱۱]
فرصت قیامت
صرفا پروردگار از مجال فرارسیدن روز قیامت اگاهی داراست؛ به همین ادله، فرارسیدن قیامت، ناگهانی میباشد، به سیرتکامل‌ای که بخش اعظمی در غفلت به راز میبرند.

یسْئَلُونَک عَنِ السَّاعَةِ أَیانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّی لا یجَلِّیها لِوَقْتِها إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتیکمْ إِلاَّ بَغْتَةً یسْئَلُونَک کأَنَّک حَفِیٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ لکنَّ أَکثَرَ النَّاسِ لا یعْلَمُونَ (ترجمه:درباره قیامت از تو می پرسند که در چه وقت واقع می شود؟ بگو: «اتفاق‌ای بس پهناور در عرش‌ها و زمین میباشد و صرفا آفریدگار میداند و جز وی کسی وقتش را نمی‌داند و به صورت ناگهان میاید،» چنان از تو میپرسند که گویی از وقوع آن خبر داری، بگو: «دانش آن نزد خداست، اما بیشتر عموم نمی‌دانند.».)[اعراف–۱۸۷.]

عدم دور اندیشی از فرصت وقوع رستاخیز، در کنار ناگهانی‌بودنش، با اعتنا به عظمتش باعث می گردد هیچ‌گاه عموم قیامت را بدور ندانند و همواره درانتظار آن باشند، بنابراین خویش را برای نجات در آن فراهم سازند، و این عدم درایت تاثیر مثبت و روشنی در تربیت نفوس و اعتنا آن‌ها به مسئولیت‌ها و دوری از گناه خواهد داشت.[۱۲]

جای قیامت
مطابق آیه ها قرآن، در روز قیامت، تمامی مردگان، به صورت ناگهانی و به یکباره، با اقتدار معبود مجدد زنده میگردند، از قبرها خارج آمده، در صحرای محشر گردآوری میشوند و به اکانت آن ها بازرسی می شود. جای حضور و حسابرسی آنها در فضایی میباشد که حقیقت آن چندان برای ما پر‌نور وجود ندارد. ولی بر طبق آیه ها قرآن کریم و مهربان، این نکته مشخص و معلوم میباشد که عرش و زمین در آن مجال تغییر‌و تحول می‌نماید. فضایی دیگر(که بنابر بعضا ایده ها، غیر دنیوی میباشد) ساخت‌و‌ساز می‌گردد که قیامت در آن تشکیل میشود و مخلوقات در محضر الهی حاضر می گردند. قرآن مهربان بدین تبدیل زمین و افق به‌این شکل اشاره نموده است:

یوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَیرَ الْأَرْضِ وَ السَّگیسوَاتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْوَ حِدِ الْقَهَّارِ (ترجمه:در آن روز که‌این زمین به زمین دیگر و افلاک [به عرش‌های دیگر] تبدیل می شوند و آنان در پیشگاه پروردگار واحد قهار ظواهر میگردند.)[ابراهیم–۴۸.]

قیامت
برای دیگر کاربردها قیامت (عدم وضوح‌زدایی) را ملاحظه کنید.
قیامت روزی میباشد که بنابر آموزه‌های اسلام، تک تک آدم‌ها به خواست الهی برای احتساب اعمالی که در عالم جاری ساختن داده‌اند در پیشگاه الهی گردآوری میشوند. تا قبل از این روز وقایعی شگفت در زمین و عرش روی میدهد که به اشراط الساعه مشهور میباشد. قرآن و احادیث تاکید دارا‌هستند که فرصت قیامت، بر کسی جز خداوند مشخص وجود ندارد.
قیامت اتفاق‌ای میباشد که تمامی شی ها و کلیه انسانها را دربرمیگیرد و رخداد‌‏ای میباشد که برای مجموع عالم صورت میدهد و مجموع دنیا وارد مرحله تازه و حیات تازه و نظام نو می شود. برای به حساب آوردن اجرا آدم، ضمن اعمالی که به طور مُجَسَّم و عینی در پیش دیده وی جای دارد، طومار اجرا آدم که آحاد انجام بشر در آن ضبط گردیده به وی داده میشود. هر که طومار اعمالش به دست چپش داده گردد، اهل دوزخ و جهنم میباشد و آنکه طومار اعمالش به دست راستش داده می گردد، یعنی در‌ستکار بوده و اهل فردوس و رستگاری میباشد. گواهانی نیز که شاهد ایفا آدم بوده‌اند برای شهیدشدن‌دادن وجود دارا پک پذیرایی ترحیم مشهد هستند.

اجرا بشر در آن روز با پیشوایان فقاهتی(نبی اکرم(ص)، امامان و صالحان) معقول می شود و هر که ایفا و اعتقاداتش تشابه بیشتری با جاری ساختن و اعتقادات وی داشته باشد، سعادتمندتر خواهد بود.

اسم‌های قیامت
نوشته‌علمیٔ مهم: فهرست اسامی قیامت در قرآن
قیامت را اسم روز یا این که مکانی دانسته‌اند که مردگان بعد از زنده شدن در آن روز یا این که جای برای محاسبه می‌ایستند.[۱] به گفته آیت‌الله جوادی آملی، در قرآن، بیشتراز صد اسم و وصف درباره قیامت آمده که هر یک راز یا این که اسراری دارا هستند. بعضا از آنان عبارت‌اند از: یوم البعث (رستاخیز)، اتفاق، الساعة، یوم القیامة، میعاد، الیوم الآخِر (آخرت)، یوم الدین، یوم الحساب، یوم الدین، یوم الجمع، یوم الفصل (روز طلاق)، یوم الحق، یوم الخروج، یوم الموعود (روز نوید و مژده)، یوم الخلود (جاودانگی)، یوم الحسرة، یوم التغابن (روز آشکار شدن خسارت‌ها)، یوم الوعید، الحاقه (تحقق‌پیداکننده)، مرصاد (کمین‌گاه)، دار القرار (سرای استوار).[۲] به قیامت، «قیامت کبری» نیز گفته می شود، در قبال قیامت صغری یا این که به عبارتی برزخ که فورا بعداز مرگ آدم شروع میشود و تا مجال قیامت کبری ادامه داراست.[۳]

مقدمات و آرم‌های قیامت
نوشته‌ی علمیٔ مهم: آرم‌های قیامت
اتفاقاتی پیش از روز قیامت روی میدهد که به آن‌ها اَشراط الساعه نیز گفته می شود. قرآن مهربان به برخی از این آیات اشاره نموده است:

متلاشی شدن کوه‌ها[۴]
جاری شدن دریاها[۵]
ز‌لزله‌های پهناور و ویرانگر[۶]
بدون نور شدن خورشید[۷]
بدون‌نور شدن ماه[۸]
بدون نور شدن ستارگان[۹]
شکافتن عرش[۱۰]
دمیده شدن صور اسرافیل[۱۱]
فرصت قیامت
صرفا پروردگار از مجال فرارسیدن روز قیامت اگاهی داراست؛ به همین ادله، فرارسیدن قیامت، ناگهانی میباشد، به سیرتکامل‌ای که بخش اعظمی در غفلت به راز میبرند.

یسْئَلُونَک عَنِ السَّاعَةِ أَیانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّی لا یجَلِّیها لِوَقْتِها إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتیکمْ إِلاَّ بَغْتَةً یسْئَلُونَک کأَنَّک حَفِیٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ لکنَّ أَکثَرَ النَّاسِ لا یعْلَمُونَ (ترجمه:درباره قیامت از تو می پرسند که در چه وقت واقع می شود؟ بگو: «اتفاق‌ای بس پهناور در عرش‌ها و زمین میباشد و صرفا آفریدگار میداند و جز وی کسی وقتش را نمی‌داند و به صورت ناگهان میاید،» چنان از تو میپرسند که گویی از وقوع آن خبر داری، بگو: «دانش آن نزد خداست، اما بیشتر عموم نمی‌دانند.».)[اعراف–۱۸۷.]

عدم دور اندیشی از فرصت وقوع رستاخیز، در کنار ناگهانی‌بودنش، با اعتنا به عظمتش باعث می گردد هیچ‌گاه عموم قیامت را بدور ندانند و همواره درانتظار آن باشند، بنابراین خویش را برای نجات در آن فراهم سازند، و این عدم درایت تاثیر مثبت و روشنی در تربیت نفوس و اعتنا آن‌ها به مسئولیت‌ها و دوری از گناه خواهد داشت.[۱۲]

جای قیامت
مطابق آیه ها قرآن، در روز قیامت، تمامی مردگان، به صورت ناگهانی و به یکباره، با اقتدار معبود مجدد زنده میگردند، از قبرها خارج آمده، در صحرای محشر گردآوری میشوند و به اکانت آن ها بازرسی می شود. جای حضور و حسابرسی آنها در فضایی میباشد که حقیقت آن چندان برای ما پر‌نور وجود ندارد. ولی بر طبق آیه ها قرآن کریم و مهربان، این نکته مشخص و معلوم میباشد که عرش و زمین در آن مجال تغییر‌و تحول می‌نماید. فضایی دیگر(که بنابر بعضا ایده ها، غیر دنیوی میباشد) ساخت‌و‌ساز می‌گردد که قیامت در آن تشکیل میشود و مخلوقات در محضر الهی حاضر می گردند. قرآن مهربان بدین تبدیل زمین و افق به‌این شکل اشاره نموده است:

یوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَیرَ الْأَرْضِ وَ السَّگیسوَاتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْوَ حِدِ الْقَهَّارِ (ترجمه:در آن روز که‌این زمین به زمین دیگر و افلاک [به عرش‌های دیگر] تبدیل می شوند و آنان در پیشگاه پروردگار واحد قهار ظواهر میگردند.)[ابراهیم–۴۸.]