???? ???? ???????

صحن در مسجد
یکی خصوصیت های بارز معماری قبل از اسلام کشور ایران و مسجد، تراس میباشد. تراس مربع یا این که مربع مستطیل صورت میباشد که در مسجد ایراینی صحن نیز خوانده می‌شود. اکثر وقت ها اول فضایی میباشد که خداپرست در وقت ورود در آن قرار می‌گیرد. به مراد وضو دریافت کردن برای ورود به فضای مسجد در کشور ایران باید حوضی در اواسط این صحن پک پذیرایی ترحیم مشهد تعبیه گردد.
ایوان
در مسجد اهل ایران ایوان بخشی از آن میباشد که مستقیما به سوی دنیا ملکوتی یا این که دنیا گزینه آرزوی مومنان باز شد‌ه‌است. ایوان مسجد در کشور‌ایران، در واقع مکانی با ویژگی کیهانی که می بایست آن را به مثابه تالاری تلقی کرد ک گنبد آن، سقف ملکوتی، آسمان میباشد. این نگاه کیفیتی فرا کالبدی به اجزای فضایی اهل ایران می‌دهد. ایوان از یک فضای معمولی کالبدی به فضایی هم داخلی هم فرنگی تمجید می شود.
فضایی فرنگی نسبت به فضاهای دورادور آن وداخلی از آن جهت که با همت اسمان یک فضای بدون نقص میگردد. این سقف اسمان که گنبد ایوان اهل ایران میباشد دارنده چهار رکن یا این که شالوده میباشد . چهار تراس در جهت چهار رکن فقیه نیز تشکیل شده اند . به این ترتیب یک پایه هندسی متقاطع چلیپایی که سوی موادسازنده فقید را آرم می‌دهند به چهار رکن نمادین یعنی ایوانها ختم میشوند .
حیاط
یک کدام از موادتشکیل دهنده قدیم معماری اهل ایران میباشد که به طور بی آلایش از تاقی ساخته شده که یک طرف آن گشوده میباشد. رفته رفته حیاط در مسجد اهل ایران تحت عنوان نماد مشخصه مسجد به مدل اهل ایران شناخته گردیده است و مساجد کشور‌ایران معمولا از یک تا چهار ایوانه از هم متمایز می باشند.
تراس ها را در نزدیکی صحن یا این که ایوان مسجد اعمال می نمایند که خویش ساخت سلسله مراتب می نماید برای ورود به شبستان ها که محل اساسی عبادت میباشد، سوابق بنایی واسطه در میان صحن و باطن سازه به اسم تراس که به پیش از اسلام و به اشکانیان و ساسانیان گشوده می‌شود و از دید کارکردی، این فضای خالص اهل ایران، نقش واسطه فی مابین باطن و برون سوز‌و‌سرما و گرما، فروغ و روشنایی و ظلمت اعمال می نماید.
این اطراف، فضای تعقل و مشاجره مسلمین بعداز نماز، تماشای صحن و پندار خداپرست در فقیه خلقت میباشد. حیاط های مسجد اهل ایران دارنده تزئنات متنوعی می‌باشند مثلا مقرنس که در بالا به طور معمولی انجام میشده البته رفته رفته به صورت بی نقص تری در آمد، هر یک‌سری که کاربرد مقرنس در بعدازظهر سلجوقی متداول بوده و لیکن نقط ی اوج آن در بعد از ظهر ایلخانان میباشد.
معمولا مقرنس کاری را با خشت یا این که کاشیکاری تزیین می نمایند. این مقرنس ها جلوه های دنیوی روشنایی خدایی می‌باشند که از بالای حیاط ها و محراب ها به طور ستاره معلق گردیده اند.
مناره
مناره یکی‌از موادتشکیل دهنده کالبدی ویژه در بناهای مذهبی اسلامی میباشد که پیشینه ای قدیمی در معماری پیش از اسلام داشته میباشد. این عنصر در طول تاریخ و در‌پی ادراک آدم از معنا و همینطور در ادغام با الگوهای معماری مملکت های گوناگون ، اشکالی متفاوت یافته و با اهدافی مختلف آیتم استعمال قرار گرفته میباشد.
در معماری اسلامی نیز به کارگیری از عنصر منار مداقه بدون شوخی یافته میباشد تا جایی که‌این عنصر در کنار گنبد و سردر، تحت عنوان مهم‌ترین و رایج ترین نماد های شهری جهت معرفی مسجد اهل ایران و راءس شهر سلامی آیتم به کار گیری قرار گرفته اند. منار ضمن آنکه به صورت سنتی جای اذان بیان کردن میباشد، علامت و ارشادوراهنمایی میباشد شهری، اشاره به هدایتی میباشد آسمانی با نشانه زمینی، تحت عنوان شاخص و محل تکرار اسماء الهی و آسمانی میباشد.
صورت نمادی منار القای مفاهیم بزرگی و دوباره و عظمت را در ذهن میرساند که گاه علل سیاسی نیز داشته میباشد.

صحن در مسجد
یکی خصوصیت های بارز معماری قبل از اسلام کشور ایران و مسجد، تراس میباشد. تراس مربع یا این که مربع مستطیل صورت میباشد که در مسجد ایراینی صحن نیز خوانده می‌شود. اکثر وقت ها اول فضایی میباشد که خداپرست در وقت ورود در آن قرار می‌گیرد. به مراد وضو دریافت کردن برای ورود به فضای مسجد در کشور ایران باید حوضی در اواسط این صحن پک پذیرایی ترحیم مشهد تعبیه گردد.
ایوان
در مسجد اهل ایران ایوان بخشی از آن میباشد که مستقیما به سوی دنیا ملکوتی یا این که دنیا گزینه آرزوی مومنان باز شد‌ه‌است. ایوان مسجد در کشور‌ایران، در واقع مکانی با ویژگی کیهانی که می بایست آن را به مثابه تالاری تلقی کرد ک گنبد آن، سقف ملکوتی، آسمان میباشد. این نگاه کیفیتی فرا کالبدی به اجزای فضایی اهل ایران می‌دهد. ایوان از یک فضای معمولی کالبدی به فضایی هم داخلی هم فرنگی تمجید می شود.
فضایی فرنگی نسبت به فضاهای دورادور آن وداخلی از آن جهت که با همت اسمان یک فضای بدون نقص میگردد. این سقف اسمان که گنبد ایوان اهل ایران میباشد دارنده چهار رکن یا این که شالوده میباشد . چهار تراس در جهت چهار رکن فقیه نیز تشکیل شده اند . به این ترتیب یک پایه هندسی متقاطع چلیپایی که سوی موادسازنده فقید را آرم می‌دهند به چهار رکن نمادین یعنی ایوانها ختم میشوند .
حیاط
یک کدام از موادتشکیل دهنده قدیم معماری اهل ایران میباشد که به طور بی آلایش از تاقی ساخته شده که یک طرف آن گشوده میباشد. رفته رفته حیاط در مسجد اهل ایران تحت عنوان نماد مشخصه مسجد به مدل اهل ایران شناخته گردیده است و مساجد کشور‌ایران معمولا از یک تا چهار ایوانه از هم متمایز می باشند.
تراس ها را در نزدیکی صحن یا این که ایوان مسجد اعمال می نمایند که خویش ساخت سلسله مراتب می نماید برای ورود به شبستان ها که محل اساسی عبادت میباشد، سوابق بنایی واسطه در میان صحن و باطن سازه به اسم تراس که به پیش از اسلام و به اشکانیان و ساسانیان گشوده می‌شود و از دید کارکردی، این فضای خالص اهل ایران، نقش واسطه فی مابین باطن و برون سوز‌و‌سرما و گرما، فروغ و روشنایی و ظلمت اعمال می نماید.
این اطراف، فضای تعقل و مشاجره مسلمین بعداز نماز، تماشای صحن و پندار خداپرست در فقیه خلقت میباشد. حیاط های مسجد اهل ایران دارنده تزئنات متنوعی می‌باشند مثلا مقرنس که در بالا به طور معمولی انجام میشده البته رفته رفته به صورت بی نقص تری در آمد، هر یک‌سری که کاربرد مقرنس در بعدازظهر سلجوقی متداول بوده و لیکن نقط ی اوج آن در بعد از ظهر ایلخانان میباشد.
معمولا مقرنس کاری را با خشت یا این که کاشیکاری تزیین می نمایند. این مقرنس ها جلوه های دنیوی روشنایی خدایی می‌باشند که از بالای حیاط ها و محراب ها به طور ستاره معلق گردیده اند.
مناره
مناره یکی‌از موادتشکیل دهنده کالبدی ویژه در بناهای مذهبی اسلامی میباشد که پیشینه ای قدیمی در معماری پیش از اسلام داشته میباشد. این عنصر در طول تاریخ و در‌پی ادراک آدم از معنا و همینطور در ادغام با الگوهای معماری مملکت های گوناگون ، اشکالی متفاوت یافته و با اهدافی مختلف آیتم استعمال قرار گرفته میباشد.
در معماری اسلامی نیز به کارگیری از عنصر منار مداقه بدون شوخی یافته میباشد تا جایی که‌این عنصر در کنار گنبد و سردر، تحت عنوان مهم‌ترین و رایج ترین نماد های شهری جهت معرفی مسجد اهل ایران و راءس شهر سلامی آیتم به کار گیری قرار گرفته اند. منار ضمن آنکه به صورت سنتی جای اذان بیان کردن میباشد، علامت و ارشادوراهنمایی میباشد شهری، اشاره به هدایتی میباشد آسمانی با نشانه زمینی، تحت عنوان شاخص و محل تکرار اسماء الهی و آسمانی میباشد.
صورت نمادی منار القای مفاهیم بزرگی و دوباره و عظمت را در ذهن میرساند که گاه علل سیاسی نیز داشته میباشد.