???? ???? ???????

سَبّ علی ناسزا بیان کردن و لعن کردن امام علی(ع) میباشد که به وسیله معاویة بن ابی‌سفیان سازه گذارده شد. حکمرانان و رهروان بنی‌امیه در منابر قانونی حکومتی به لعن و ناسزا بیان کردن به امام علی(ع) می‌پرداختند. این فعالیت حدود شصت سال اشاعه داشت و در غایت به وسیله قدمت بن عبدالعزیز ممنوع شد. با این درحال حاضر امام علی، یاران خویش را از ناسزاگفتن به معاویه گشوده پک پذیرایی ترحیم مشهد می‌داشت.

معاویه، مروان بن حکم، مغیرة بن شعبه و حجاج بن یوسف ثقفی مثلا حاکمان زمان بنی‌امیه بودند که امام علی(ع) را بر منبر سب می‌کردند، همینطور عطیة بن سعد به دلیل جلوگیری از سب امام علی، به فرمان حجاج بن یوسف مجازات شد.

بعضا از علمای شیعه سب و لعن امام علی(ع) را از مصادیق ناصبی‌گری دانسته‌اند.

معنی‌شناسی
همینطور ملاحظه کنید: لعن
«سب» به معنای فحش و ناسزاست.[۱] ابن‌اثیر «لعن» بوسیله آدم‌ها را هم‌ستون با سبّ دانسته‌اند.[۲] برخی نیز لعن را به معنای سب و یا این که خارج راندن دانسته‌اند.[۳] بعضی نیز در تفاوت سب و لعن،‌ سب را به معنای ذکر صحبت زشت، و لعن را به معنای به دور گرداندن از بخشش الهی دانسته‌اند.[۴]

امام باقر(ع) از امام سجاد(ع) نقل می‌نماید که وی یکی همسرانش را به جهت سب امام علی(ع) جدایی بخشید[۵] برخی از این قصه استنباط کرده‌اند که ناسزا اعلام کردن به علی بن ابی‌طالب(ع) از مصادیق ناصبی‌گری میباشد.[۶] جعفر سبحانی، مبنا‌گذاری دشنام به علی بن ابی‌طالب بوسیله معاویه را منشأ و دیباچه اشاعه ناصبی‌گری میان مسلمانها دانسته میباشد.[۷]

فقیهان شیعه شخصی را که سب علی(ع) نماید، مهدور الدم دانسته‌اند.[۸]

تاریخچه
استارت سب و لعن امام علی(ع) بوسیله بنی‌امیه، از مجال حیات وی گزارش گردیده؛ به صورتی که یکی شروط امام حسن(ع) در صلح با معاویه این بود که علی بن ابی‌طالب سَبّ و در قنوت نماز نفرین نشود.[۹] امر همگانی برای ممنوعیت نقل فضیلت ها امام علی(ع)، ممنوعیت داستان کردن از او، ممنوعیت خاطر کردن از وی به خیر و خوبی و ممنوعیت نامگذاری فرزندان به اسم علی، از سایر اقداماتی میباشد که معاندان وی به ایفا گذارده‌اند.[۱۰]

بعداز قتل عثمان علاقه مندان او برای تخلف از بیعت با امام علی (ع)، اورا ادله قتل عثمان جلوه می‌دادند. معاویه نیز برای محافظت این مقابله، امرکرد امام علی(ع) را سب و لعن نمایند.[۱۱] مروان خطاب به امام سجاد(ع) بیان کرد: هنگام محاصره عثمان، كسی همچون علی(ع) از او حمایت ننمود. امام فرمود : پس چرا این تمامی اورا در بالای منابر ناسزا میگویید؟ مروان جواب بخشید: پایه حكومت ما، پایدار نمیگردد مگر با اين ناسزاها.[۱۲] به گفته زمخشری در حین بنی امیه بر روی ۷۰ هزار منبر به تاسی از سنتی که معاویه سازه گذارده بود امام علی(ع) لعن می شد.[۱۳]

سبّ امام علی(ع) حدود شصت سال تا مجال خلافت قدمت بن عبدالعزیز (۹۹-۱۰۱ق) جریان داشت و وی بعداز آنکه به خلافت رسید به مجموع والیان خود امر کرد این کار را شکاف نمایند. ابن خلدون، مورخ قرن هشتم نقل کرده، بنی‌امیه پیوسته علی(ع) را لعن می‌کردند، تا اینکه قدمت بن عبدالعزیز به کلیه بخشها اسلامی طومار نوشت و امر توقف آن را صادر کرد.[۱۴] البته آنگونه که بعضی پژوهشگران معاصر معتقدند، این فرمان در طی قدمت بن عبدالعزیز یک توقف کوتاه داشته و مجدد از راز گرفته شد‌ه‌است.[۱۵] برای ثابت مدعای فوق یکسری شاهد می قدرت ارایه کرد:

سَبّ علی ناسزا بیان کردن و لعن کردن امام علی(ع) میباشد که به وسیله معاویة بن ابی‌سفیان سازه گذارده شد. حکمرانان و رهروان بنی‌امیه در منابر قانونی حکومتی به لعن و ناسزا بیان کردن به امام علی(ع) می‌پرداختند. این فعالیت حدود شصت سال اشاعه داشت و در غایت به وسیله قدمت بن عبدالعزیز ممنوع شد. با این درحال حاضر امام علی، یاران خویش را از ناسزاگفتن به معاویه گشوده پک پذیرایی ترحیم مشهد می‌داشت.

معاویه، مروان بن حکم، مغیرة بن شعبه و حجاج بن یوسف ثقفی مثلا حاکمان زمان بنی‌امیه بودند که امام علی(ع) را بر منبر سب می‌کردند، همینطور عطیة بن سعد به دلیل جلوگیری از سب امام علی، به فرمان حجاج بن یوسف مجازات شد.

بعضا از علمای شیعه سب و لعن امام علی(ع) را از مصادیق ناصبی‌گری دانسته‌اند.

معنی‌شناسی
همینطور ملاحظه کنید: لعن
«سب» به معنای فحش و ناسزاست.[۱] ابن‌اثیر «لعن» بوسیله آدم‌ها را هم‌ستون با سبّ دانسته‌اند.[۲] برخی نیز لعن را به معنای سب و یا این که خارج راندن دانسته‌اند.[۳] بعضی نیز در تفاوت سب و لعن،‌ سب را به معنای ذکر صحبت زشت، و لعن را به معنای به دور گرداندن از بخشش الهی دانسته‌اند.[۴]

امام باقر(ع) از امام سجاد(ع) نقل می‌نماید که وی یکی همسرانش را به جهت سب امام علی(ع) جدایی بخشید[۵] برخی از این قصه استنباط کرده‌اند که ناسزا اعلام کردن به علی بن ابی‌طالب(ع) از مصادیق ناصبی‌گری میباشد.[۶] جعفر سبحانی، مبنا‌گذاری دشنام به علی بن ابی‌طالب بوسیله معاویه را منشأ و دیباچه اشاعه ناصبی‌گری میان مسلمانها دانسته میباشد.[۷]

فقیهان شیعه شخصی را که سب علی(ع) نماید، مهدور الدم دانسته‌اند.[۸]

تاریخچه
استارت سب و لعن امام علی(ع) بوسیله بنی‌امیه، از مجال حیات وی گزارش گردیده؛ به صورتی که یکی شروط امام حسن(ع) در صلح با معاویه این بود که علی بن ابی‌طالب سَبّ و در قنوت نماز نفرین نشود.[۹] امر همگانی برای ممنوعیت نقل فضیلت ها امام علی(ع)، ممنوعیت داستان کردن از او، ممنوعیت خاطر کردن از وی به خیر و خوبی و ممنوعیت نامگذاری فرزندان به اسم علی، از سایر اقداماتی میباشد که معاندان وی به ایفا گذارده‌اند.[۱۰]

بعداز قتل عثمان علاقه مندان او برای تخلف از بیعت با امام علی (ع)، اورا ادله قتل عثمان جلوه می‌دادند. معاویه نیز برای محافظت این مقابله، امرکرد امام علی(ع) را سب و لعن نمایند.[۱۱] مروان خطاب به امام سجاد(ع) بیان کرد: هنگام محاصره عثمان، كسی همچون علی(ع) از او حمایت ننمود. امام فرمود : پس چرا این تمامی اورا در بالای منابر ناسزا میگویید؟ مروان جواب بخشید: پایه حكومت ما، پایدار نمیگردد مگر با اين ناسزاها.[۱۲] به گفته زمخشری در حین بنی امیه بر روی ۷۰ هزار منبر به تاسی از سنتی که معاویه سازه گذارده بود امام علی(ع) لعن می شد.[۱۳]

سبّ امام علی(ع) حدود شصت سال تا مجال خلافت قدمت بن عبدالعزیز (۹۹-۱۰۱ق) جریان داشت و وی بعداز آنکه به خلافت رسید به مجموع والیان خود امر کرد این کار را شکاف نمایند. ابن خلدون، مورخ قرن هشتم نقل کرده، بنی‌امیه پیوسته علی(ع) را لعن می‌کردند، تا اینکه قدمت بن عبدالعزیز به کلیه بخشها اسلامی طومار نوشت و امر توقف آن را صادر کرد.[۱۴] البته آنگونه که بعضی پژوهشگران معاصر معتقدند، این فرمان در طی قدمت بن عبدالعزیز یک توقف کوتاه داشته و مجدد از راز گرفته شد‌ه‌است.[۱۵] برای ثابت مدعای فوق یکسری شاهد می قدرت ارایه کرد: